Karanlık sokaklar arasında ilerlerken, içimdeki huzursuzluk yerini tuhaf bir heyecana bırakmıştı. Hissettiğim o gölge aniden karşıma çıktı. Onunla göz göze geldiğimde, soluk sokak lambasının altında yüz hatlarını net bir şekilde görebiliyordum. O, şehrin en korkulan adamıydı, mafya babası Aras. Kalın kaşlarının altında yıldırım gibi çakan gözleriyle beni baştan ayağa süzdü.

“Birine mi bakıyordun?” diye sordu, sesi derin ve etkileyiciydi. Sanki sözleri, karanlık geceyi yararak ruhuma ulaşmıştı. Beni bu denli etkileyen bir adamla ilk kez karşılaşıyordum. Nereden geldiğimi, neden burada olduğumu sorguluyordu, ama ben kendimden emindim.

“Sadece yürüyüş yapıyordum,” dedim, sesim düşündüğümden daha sakindi. Ama içimdeki fırtına dinmemişti. O an anladım ki, Aras'ın yanında olmak sadece tehlikeyle değil, aynı zamanda kaçınılmaz bir çekimle de yüzleşmek demekti. Ne olursa olsun, bu tutkunun esiri olmaktan kaçamayacaktım.

Aras, bir adım daha yaklaşıp gözlerimi delip geçecekmiş gibi baktığında, içimdeki gerilim doruğa ulaştı. “Yürüyüş... Gece yarısı... Tehlikeli bir oyun oynuyorsun,” dedi. Sözlerinin altında saklı olan tehditkâr tınıyı hissedebiliyordum. O an anladım ki, bu adamdan kaçmak imkansızdı. Belki de hiç istemeden kalbimi ve ruhumu ona sunmuştum. Kaçınılmaz olan geliyordu, ama bunun bedelini henüz bilmiyordum.