Halit anlatırken pencereye değil, ellerine baktı. Sanki anlattığı şey avuçlarının içinde duruyordu ve yirmi beş yıldır oradan hiç çıkmamıştı. "Yazlık, Müzeyyen'in çeyiziydi," dedi. "Körfezde, eski, taş bir ev. Her ağustos oraya giderdik; şirket, telefonlar, her şey burada kalırdı. Yılın o bir ayında ben patron değildim. Sadece babaydım. En azından öyle sanırdım." "O yaz Kuzey on üçündeydi. Selim sekiz." Gözünün ucuyla Kuzey'e baktı; Kuzey duvara yaslanmış, taş kesilmişti. "Ba