Koridor aynı koridordu: yeşil ışık, uzayan gölgeler, dipte bekleyen kapı.

Farklı olan tek şey, elimdi. Bu koridoru iki kez yalnız yürümüştüm; korkuyla bir, kararlılıkla bir. Üçüncüsünde avucumun içinde Kuzey'in eli vardı ve hangisinin hangisini tuttuğu belli değildi. Belki de mesele buydu zaten: belli olmaması.

Kapının altından ışık sızmıyordu bu kez. Ama ses sızıyordu. İnce, metalik, döne döne akan bir ninni; bir kadın sesi değil, bir mekanizma sesi.