Serhan

Nezarethanenin demir kapısı açıldığında başımı kaldırmadım. Sabahtan beri o kapı dört kez açılmış, her seferinde içeriye ya bir çay ya bir kâğıt ya da yeni bir soru girmişti. Duvarın dibindeki tahta sedirde oturuyor, ellerimdeki kurumuş kanın çizgilerine bakıyordum. Hiçbir sabun bu çizgileri tam çıkaramamıştı. Tırnaklarımın altında hâlâ Berfin'in kanı vardı.

Sonra burnuma bir koku geldi. Çok hafif, neredeyse hiç fark edilmeyecek kadar. Hastane ilacının altında sabun