İkisi de fazla konuşmadı. Sessizlik ağır ama mecburiyetin getirdiği bir alışkanlık gibiydi. Kapıya doğru ilerlerken Devran kısaca, sert ama sahiplenici bir tavırla başını Elif'e çevirdi. Devran: “Hazırsan inelim.” Elif başını salladı. Gözlerini yere indirerek, küçük adımlarla Devran'ın peşine takıldı. Merdivenlerden beraber indiler. Konağın büyük avlusundan geçenler kahvaltı sofrası çoktan kurulmuştu. Ev ahalisi onları bekliyordu. İlk sabah, ağarlığının hâlâ üzerlerinde hisse