Ayın Kaderi Altında

Kars'ın sınırındaki dağ kasabasının ortaokul koridoru buz gibiydi. Mavi, mavi yün şalını boğazına sardı ve kütüphane kapısını araladı; kitapların küf ve cila kokusu ilk iş gününde nefes alabileceği tek yer olduğunu hatırlattı.

Rafları düzeltirken dışarıdaki teneffüs uğultusu azaldı. Kapının menteşesi gıcırdadı. Mavi elindeki kitabı sıkıca kavradı, dönmedi.

"Arkanı dönme zahmetine girme, Erten."

Ses tok ve alçaktı. Mavi'nin omurgasına ürperti yayıldı. Aras Koral—tarih öğretmeni, kasabanın söylenmeyen alfası—kapı eşiğindeydi.

"Güvenlik listesine alındın," dedi Aras, adımları yavaşça parkeleri soğukluğuyla ezdi. "Dolunay yaklaşıyor. Kasabada yeni bir koku var."

Mavi sonunda döndü. "Ne kokusu?"

Aras'ın koyu gözleri bir an daraldı. Cevap vermedi, sadece baktı. Mavi'nin boğazında demirin tadı belirdi. Biliyordu.

Liste bahaneydi; asıl mesele Aras'ın omegayı kokusundan tanımasıydı. Mavi'nin planı—sessizce yaşamak ve Leyla ile kaçış rotasını dolunaya kadar tamamlamak—şimdi Aras'ın kararına bağlıydı.

"Sana soru sormadım," dedi Mavi, sesi serindi.

Aras'ın dudak kenarında gölge belirdi. "Henüz." Sonra arkasını döndü, kapıyı aralık bıraktı. Koridordan gelen ışık Mavi'nin parmak uçlarındaki uyuşmayı aydınlattı.

Akşam, Leyla'yla kasabanın dışındaki taş evde buluştuklarında Mavi olanları anlattı. Leyla çay bardağını titreyen eliyle tuttu.

"Mavi, bu adam seni daha ilk günden fişlediyse…" Leyla sözcüklerini kestirdi. "Dolunaya kadar dayanamazsın."

"Dayanacağım," dedi Mavi.

"Ya bağ kurma törenini zorunlu kılarsa? Kokunu saklayamazsın, Mavi. O alfa. Sen—"

Mavi pencerenin buğusuna parmağıyla bir çizgi çekti; dışarıda sis ayın ilk hilalini yutuyordu. "O zaman kaçarız. Planı hızlandırırız."

Leyla başını iki yana salladı. "Aras Koral'ın kontrol etmediği bir yol var mı bu kasabada?"

Mavi cevap vermedi. Çünkü yoktu.

Odasına çekildiğinde yatağının üstünde katlanmış bir not buldu. Kâğıt eskiydi, kenarları sararmıştı. El yazısı tanıdık değildi—sadece dört kelime:

"Dolunaya kadar karar ver, Erten."