Bir zamandan sonra insan ister istemez kendi hayat gailesine kapılıp gidiyor ve geçmez denilen zaman bir şekilde geçiyor. Mütevazı bir bina olan Sönmez Apartmanı’nda da haliyle yerinde saymadı. Binanın en üst katının sakini olarak, indiğim her katta, dışarı taşan hane halklarının neşeli sesini duymak, bu hanenin bir ferdi olduğum için her gün şükretmeme yetiyordu.

Şimdi bu merdivenleri inerken giriş katında duraksıyorum ister istemez. Son 3 aydır yaptığım gibi. Keşke şu kap