“Nenem adımı sesleyince koptum bakışlarından mecbur. Ama sorsan hiç kopasım yoktu. Öyle alıverdi beni içine. Bi vakit nenemin ne dediğini anlamadım, öylece izledim ağzının oynayışını. Ah kızım bana çok başka bi şey oldu o gün. Bak hala hatırıma düşer de aynı o gün gibi tepişir yüreğim. Şimdi şimdi ad koyabiliyorum usuma üşüşenlere. Kızım ben ona baba gibi güvendim. Sanki çelikten kanatları vardı da altına alıverse her fenalıktan korunurdum. Ona baktıkça sığınasım geliyordu ka