Yaman' dan

Ne adım kaldı geriye ne de evim… Yuvam dediğim her yer başıma yıkıldı da altında bir ben kaldım. Oysa ben, ardımda dimdik duran, adı anıldığında titreyen koca bir aşiretin reisiydim. Ama şimdi, o aşiretin ağırlığı omuzlarımda değil, ruhumun üzerinde bir tabut gibiydi.

Anam babam sağken bile ben yetim, ben öksüz kaldım. Onların gözünde hep bir hata, hep bir gölgeydim. Konağın kadim, kalın duvarları üstüme geliyor, her köşe bana yaptığım haksızlığı fısıldıyordu. Al