Kapı çarpmasıyla Derya fırlar; içeriden Kerem’in boğuk “Abla!” sesi gelir. Ses, mazot kokusuna karışıp merdiven boşluğunda yankılanırken, kepenk aralığındaki tuzlu rüzgâr genzini çizerek geçer. Jeneratörün uğultusu, cam tavanın buğulu yüzeyine yapışmış sarı ışığı titreştirir; duvardaki çatlakta ince bir toz, sarsıntıyla yere düşer. Derya, parmakları refleksle paslı korkuluğa uzanmış halde, sesin yönünü tartar; boğumlanmış bir baba “Abla” değil— Kerem’in kendi sesi. Canlı. Yak