Zaman yer değiştirmiş gibiydi. Averiel, Kırık Tahtların altındaki derinlikten yukarı çıktığında gökyüzü sanki onu bekliyordu. Ay, artık tam çember hâlinde gökyüzünde duruyor; yıldızlar bile sessiz bir tanıklıkla yeryüzüne bakıyordu. Cassian onu bekliyordu. Gözlerinde alışık olmadığı bir ifade vardı: çekinme. Averiel yaklaştı. “Sormayacak mısın ne gördüğümü?” Cassian başını hafifçe iki yana salladı. “Senin gözlerin anlatıyor zaten. Artık eskisi gibi değilsin.” “Hayır” dedi