Yankı geçidinden geçtiklerinde, ilk hissettikleri şey sessizlik değil, boşluk oldu. Burası yankının süzüldüğü, anlam bulmadan önce şekil değiştirdiği bir düzlemdi. Hava yoktu ama nefes alınıyordu. Ses yoktu ama yankılar içlerinde sürünüyordu. Ve gökyüzü... artık yukarıda değil, her yerdeydi. Taşıyıcılar, birbirlerine göz ucuyla bakarak daire şeklinde dizildiler. Averiel, gözlerini çevredeki renklerin donukluğuna dikti. Düzlem hâlâ canlıydı ama bu yaşam tanıdık değildi. Damar