Tuğçe sabah uyandığından beridir bahçede oturmuş düşünüyordu. İki gece aynı ana denk gelmişti. İkisine de yetişebilmesi için ikiye bölünmesi gerekirdi.

‘’Düğünü sen yapsan olmaz mı?’’ diye sordu Aycan’a. ‘’Benimle dolaşa dolaşa işi öğrendin.’’

‘’Senin yanında sana yardım edebilirim ama senin yerine işleri yapamam. Sınırlarım var, o sınırları istesem de aşamıyorum.’’