Zeliş’in eli, refleksle aralık kalan kapının pervazına uzandı. Odaya dalıp o koca koca ağaların yüzüne tükürmek, kardeşi için dünyayı başlarına yıkmak istiyordu. İçindeki yangın onu şiddetli bir isyana sürüklüyordu. Fakat parmakları soğuk ahşaba dokunduğu an duraksadı. Zihni, kalbinin o vahşi çırpınışlarına inat yavaşladı.

Şimdi değil, diye fısıldadı içinden. Şimdi içeri dalıp feryat edersem, törenin taş duvarlarına çarpar, parçalanırım. Ağaların meclisini basan sinir krizi