Sabah, pencereler buğuluydu. Ama bu sefer dışarıdaki soğuktan değil. Camın iç yüzeyi… içeriden terlemiş gibiydi. Evin kendisi nefes alıyordu. Nefes almak, yaşamak demekti. Ama bu nefes… sanki başkasına aitti. Chris yatağından kalktığında kendi odasında olduğunu biliyordu. Raflarda defterleri, duvarda çocukken çizdiği figürler, başucunda Agatha’nın ördüğü eski battaniye vardı. Ama bu sabah farklıydı. Çünkü her şeye bakıyor ama hiçbirine aitlik hissetmiyordu. Odaya ait değild