ELİF

Mardin'den döndükten sonraki günler bir rüyayla bir kâbus arasında geçti.

Sabahları yalı her zamanki gibi uyanıyordu. Hayriye Abla ocağı yakıyor, Meryem masayı kuruyor, Emre Kemal Bey'i bahçede yürütüyordu. Kemal Bey artık otuz adım atabiliyordu. Her sabah bir adım daha ekliyordu. Her sabah "Mardinliler yarıda bırakmaz" diyordu.