“Tahtı sallanıyor.”

Ekranda parlayan bu iki kelime, kütüphanenin sıcak ve tutku dolu havasını saniyeler içinde zifiri bir buzula çevirdi. Alistair’in gözlerindeki o kapkara, dipsiz uçurumlarda ilk defa beliren duygu, kendi canı için duyduğu bir endişe değildi. O, benim için korkuyordu.

"Emma," diye fısıldadım, ismini telaffuz ederken bile ağzımda zehirli bir kül tadı bırakıyordu. "Onu vurduğunda... Omuzundan vurmuştun. Bilerek yaptın, değil mi?"