Ağabeyimle Miran’ın arabası yolun sonunda bir toz bulutu bırakıp gözden kaybolduktan hemen sonra, avlu kapısında bizim Elif’in neşeli sesi çınladı. Elif benim çocukluktan beri sırdaşım, köydeki en yakın arkadaşımdı. Çenesi hiç durmaz, köyde ne var ne yok anında duyup yetiştirirdi ama temiz kalpli kızdı.

"Mihra! Kız Mihra, neredesin?"

Elimdeki bulaşık bezini kenara bırakıp kapıya çıktım. Elif iki elinde kocaman iki plastik bidonla kapıda dikiliyordu.