Sana baktığında sınıfa baktığı gibi değildi. Gözlerinin kenarında bir kıvrım belirmişti; sanki söylemek istemediği bir kelime vardı. Merve elini masaya vurdu, kahve fincanı titreşti.

"Ne demek istiyorsun?" diye sordun. Sesin boşlukta yankılandı. Merve susmadı. "Seninle konuştuğumu hissettiğim zaman farklı oluyor, ders anlatmıyorum gibi — başka bir şey var." Gözleri bir sırrı ölçer gibiydi.

"Kendine dikkat et," dedi Merve, sesi kırılgan ama kararlı. "Geçen yıl Selin çok konuştu. Karan'la karışık işler oldu. Bıraktı ama izler kaldı; okulda fısıldanıyorlar." Dudağına kahvenin soğuk kokusu geldi, yutkundun.

Telefonun üçüncü çalmasıyla ürktün. Ekranda annenin adı görünüyordu; açmadın. Merve bakışlarını sana çevirdi. "Açma," dedi. "Şimdi değil. Ders çıkışı mesaj at, 'iyiyim' de." Sesi yarı nasihat, yarı uyarıydı.

Saat gelince koridorun taş zemini ayak tabanında yankılandı. Karan tahtanın yanında duruyordu, elinde bir yığın kâğıt. Seni görür görmez başını hafifçe eğdi, adını fısıldadı: "Sen." Yüzünde sınıf ışıkları altında gezinen bir gölge vardı.

"Dün akşam notları düzelttim," dedi, kâğıtları cebine sıkıştırırken. "Sınav yok ama katılım önemli." Yanından geçerken omuzlarınız sürtündü; kumaşının serinliği ense köküne yayıldı. Gözleri tekrar sana döndü, daha yakın, sınıftaki sesleri bastıran bir yakınlık gibi.

Koridorda, merdiven boşluğunda arkanızdan biri geliyormuş hissi sardı. Adımlarınız eşitlendi. "Ne oluyor?" diye fısıldadın. Karan durdu, yüzüne baktı, kelimeleri dikkatle seçti. "Dikkatli ol," dedi. "Bazı şeyler tekrarlanır, bazı izler kalır. Senin için tehlike olmasın istiyorum." Sadece uyardı; gözleri ciddiydi.

Koridorun ucunda biri geçti, selam bile vermedi. Merve hızlıca bir not fırlattı: "Koridorda Selin görüldü dün, uzak dur." Kağıdın kenarı nemliydi; parmakların titredi. Karan kapı eşiğinde durdu, adını söyledi, sonra ekledi: "Sen, kal bir dakika."