Şafak söktüğünde, villanın devasa şöminesinin önündeki ayı postunun üzerinde, birbirimize sarılmış halde yatıyorduk. Alevlerin loş ışığı, Roman'ın sırtındaki eski yara izlerini ve benim tenimdeki yeni morlukları aydınlatıyordu.

Onun göğsüne yaslanmışken, kalp atışlarını dinliyordum. Sakin, ritmik ve sarsılmaz.

"Luigi bunun peşini bırakmayacak," diye fısıldadım, sessizliği bozarak. "O silahlar onun güç kaynağıydı. Şimdi bütün köpeklerini üzerimize salacak."