Roman’ın gözleri kırmızı ışığa kilitlendiğinde, odanın havası bir anda buz kesti.

O an, dehşet verici gerçek beynime bir şimşek gibi çaktı. Arthur bizi izliyordu. Belki şu an dünyanın diğer ucunda bir ekrandan, belki de malikanenin altındaki gizli bir sığınaktan... ama bizi izliyordu. Kardeşinin beni köşeye sıkıştırmasını, korkudan titreyen bedenimi, ağlayışımı hastalıklı bir zevkle saniye saniye takip ediyordu.

Roman’ın yüzündeki o vahşi ifade yerini saf bir meydan okumaya