Bana İhanet Ettiğin O Gece

O gece, şirket yemeğinin loş koridorunda ilerlerken hâlâ evlilik yıldönümümüzün heyecanını hissediyordum. Elimdeki şampanya soğuktu; Emre’ye sürpriz yapacağım için parmak uçlarım uyuşmuştu. Arka salondan hafif caz geliyordu. Kapı aralıktı. İçeriden bir kahkaha yükseldi tanıdık bir ses, Sıla.

Kapıyı usulca ittim. Emre, Sıla’nın beline dolanmış, dudakları onun boynunu öpüyordu. Şampanya şişesi elimden kaydı ve yere çarparak parçalandı. İkisi birden irkilip bana döndü. Emre’nin yüzü önce şaşkın sonra kapkara oldu. “Zeynep…” dedi, sesi uzaklaştı. Sıla başını eğip masum bir ifadeye büründü, ama gözlerinin yeşili meydan okur gibiydi. Bir şey söyleyemedim; ciğerlerime çektiğim hava boğazımda düğümlendi.

Topuklarımı çevirip koridorda koşmaya başladım. “Zeynep, dur! Dinle!” Emre’nin sesini arkamda bıraktım. Gözlerim yanıyordu; kristal avizeler bulanık lekelerdi şimdi. Kapıdan dışarıya fırladım, yağmur ince ince yağıyordu. Bir taksi gelince kendimi arka koltuğa attım.

“Nereye?” diye sordu şöför. Sesim titredi; adresi verdim. Telefonum durmadan çalıyor, ekranda Emre’nin adı belirip kayboluyordu. Aramaları reddettim. Her reddedişimde içimde bir şey daha koptu. Beş yıllık evliliğimiz, en yakın arkadaşımın dudaklarında eriyip gitmişti.

Eve geldiğimde sessizlik yüzüme bir tokat gibi çarptı. Salondaki aynanın önünde durup yansımama baktım: dağınık topuzdan kaçan teller ıslak yanaklara yapışmıştı. Aynadaki yüz ifademi saklı tutuyordu; dişlerimi sıktım ve fısıldadım: “Bunu yanlarına bırakmayacağım.”

Tam o sırada kapı çaldı. Emre olduğunu biliyordum. Derin bir nefes aldım; aynadaki kadına son bir kez baktım. Kapıya doğru adım atarken her adımım düğümlenmiş bir kararlılıktı.