Sahil çay bahçesindeki rüzgâr, denizin tuzlu kokusunu hafifçe yüzlere vuruyordu. Ege, masada oturmuş, gerginlikten kaskatı kesilmiş bir halde parmaklarını ahşap masaya vuruyordu. Zihninde fırtınalar kopuyor, bir yanda kandırılmışlığın öfkesi, diğer yanda haftalardır "Mahir" sandığı insana karşı duyduğu o karmaşık hislerin mantıklı bir yere oturmasının getirdiği garip bir rahatlama çarpışıyordu. Tam o sırada adımlar duyuldu. Ege başını kaldırdı ve olduğu yerde donakaldı. Karşı