Kızlarla avluda oturmuş, yeni gelen baharın tadını çıkarıyorduk ama erkeklerin avluya girişiyle o neşeli hava bir anda dağıldı. Adar’ın yüzü mahkeme duvarı gibi asıktı. Adımları sertti, bakışları ise doğrudan beni hedef almıştı. Yanıma kadar gelip durdu, sesi buz gibi ve dümdüz bir tonda çıktı:"Yezda, yukarı gel. Konuşalım."İçimi bir korku kapladı. "Yine mi?" dedim kendi kendime. Daha yeni huzur bulmuşken, o el ele indiğimiz sabahın üzerinden çok geçmemişken yine ne olmuştu?