Adar’ın zehirli kahkahalarının çınlaması daha avludan çıkmadan, tüm o sahtelikten, o bitmek bilmeyen çekişmelerden kaçarcasına konağın terasına çıktım. Gökyüzü kararıyordu, tıpkı içimdeki fırtınanın rengi gibi. Ellerimdeki yanıkların sızısı, yüreğimdeki o derin, geçmek bilmeyen sızının yanında hiçbir şeydi.

Bir süre sonra dedemin ağır ama kararlı adımlarını duydum. Terasa çıkıp yanıma geldiğinde, tek bakışımla her şeyi anladığını gördüm. Gözlerindeki o yaşlı ama keskin ışık,