Altındağ konağının o yabancı, taş duvarları arasında yürüdüm. Karşımda Adar duruyordu; yanında ise her zamanki gölgesi Dıjvar vardı. Adar’ın yüzüne bakmaya cesaretim yoktu, bakarsam o gecenin ızdırabı tekrar üzerime çökecekti. Sesimi olabildiğince sabit tutarak, "Çocuklar nerede?" dedim.

Dıjvar, hüzünlü bir bakışla, "Devran yukarıda ama evin çok hasta," dedi.

Korku, zihnime bir hançer gibi saplandı. "Nasıl?" diye sordum, sesim bir fısıltıdan ibaretti.