Lorin’in koluna girmiş, sanki bir cenazeye gidiyormuş gibi adımlıyordum. Yolda yürürken attığım her adımda üzerimde ağır, görünmez bir kefen taşıyor gibiydim. İnsanlar durup bizi izliyor, kimisi "Vah vah, gelin ağanın haline bak, çiçek gibi kadın nasıl solmuş," diye fısıldaşıyor, kimisi ise Adar’a olan nefretini "Allah’ından bul Adar Ağa, ocağına incir ağacı diktiğin şu kadının haline bak!" diye haykırarak dışa vuruyordu. Her söz bir bıçak gibi etime batıyordu ama hiçbir şey,