Sabahın ilk ışıklarıyla odamın kapısı aralandı. Karan ve Lorin, yüzlerinde kocaman gülümsemelerle içeri daldılar. "İyi ki doğdun Yezda!" diye bağırdıklarında şaşkınlıktan yerimden fırladım. Kalbim ağzımda, afallamış bir şekilde onlara bakıyordum.

Kendime gelince, ellerimi karnıma götürüp şakayla karışık sitem ettim: "Ödümü kopardınız! Unuttunuz mu, ben hamileyim, dikkatli olun biraz!"

Karan, yanıma gelip saçlarıma derin bir öpücük kondurdu. "Bugün senin günün, Yezda," dedi