Gecenin en sağır edici karanlığında, telefonun keskin sesi Zilan’ın çığlığına karıştı. O an ruhumun bir yarısının koptuğunu hissettim ama adını koyamadım. Karan’la göz göze geldik; bakışlarımızda aynı dehşet, aynı bilinmezlik vardı. Umut bile uyanmıştı, sanki evin içine çöken o soğuk nefesi hissetmiş gibi.

Titreyen ellerimle telefonu açtığımda Abdullah amcamın hıçkırıkları kulağıma doldu. "Ne oldu?" diyebildim sadece. Sesim benden bağımsız, uçurumun kenarındaydı.

"Yezda...