Yanımda duran adama baktım. Karanlığın içinde bile kusursuzluğunu kaybetmeyen yüz hatları, biçimli burnu ve o güçlü, şekilli çenesi muazzam duruyordu. Aramızdaki o görünmez duvara sadık kalarak ben de konuşmuyordum; hamleyi ondan bekledim ve nihayet gecenin sessizliğini bölen o oldu:— Her gece sabaha karşı burada kahve içmek yorucu değil mi?Aramıza sızan kısa bir sessizlikten sonra, sesimi düz tutmaya çalışarak cevap verdim:— Değil.Sustu. Sorumun kısalığı karşısında bocalar g