Araz'ın kollarında ne kadar kaldık bilmiyorum. Zaman durmuştu sanki. Sadece kalp atışlarımız vardı; onunki sakin ve güçlü, benimki deli gibi çarpan. Sonunda kafamı göğsünden kaldırdım ve gözlerine baktım. Kahverengi gözleri, tam hayal ettiğim gibiydi. Hatta daha da güzeldi.

"İçeri geçsene," dedim utana sıkıla. "Kapıda kaldın."

"İyi olduğuna emin misin?" dedi gülerek. "Bir anda kaçıp gitmeyeceksen?"