İzmir'li Delim | Texting

@vedabusesi: 1001 gecedir sana mesaj atıyorum. Masallarda Şehrazat ölmemek için anlatırdı, ben ise seni yaşatmak için yazıyorum. Her gece, aynı saatte, aynı umutla... Senden gelecek tek bir "görüldü"ye bile razıyken, ekranım hep sessiz.

@vedabusesi: artık lütfen cevap ver. Tek kelime. Tek harf. "A" de mesela, adının ilk harfini bana hediye et. O bile yeter.

@vedabusesi: biliyorum, benim mesajlarımı bile görmüyorsun. Bildirimlerin arasında kaybolup gidiyorum. Ama vazgeçemiyorum senden Araz. Vazgeçmek, senden kopmak demek. Bu da nefes alamamak gibi bir şey.

@vedabusesi: yine o kızlasın değil mi? Tahmin edebiliyorum. O hep sendeydi zaten. Gözlerinin içine bakarken dünyayı unutuyordun ya, işte o an ben de seni unutamayacağımı anladım.

@vedabusesi: ve sen görmediğin halde ben de her gece sana yazıyorum. Gecenin üçü, dördü... Gözlerim yaşlı, parmaklarım titrek. Yazıyorum, siliyorum, tekrar yazıyorum. Delilik bu. Ama delirmek güzel senin uğruna.

@vedabusesi: senin aşkının eseri bu işte Araz Güven! Bir zamanlar gülen, neşeli bir kız vardı hatırlar mısın? İşte onu bu hallere sen getirdin. Şimdi karşında, gecenin köründe telefona sarılmış bir gölge var.

·

@vedabusesi: Yine Simay'lasın... İsmini yazarken bile içim titriyor. Oysa ben sana sadece Araz diyordum, soyadınla beraber... Çünkü sen bütün olarak benimdin. Hiç değilse ben öyle sanıyordum.

@vedabusesi: %70'i su olan bir insanın nasıl olur da içi bu kadar yanar? Su söndürmesi gerekmez miydi yangınını? Ama benim içimdeki su kaynıyor Araz. Kaynıyor ve beni içten içe eritiyor. Yanıyorum. Eriyorum. Yok oluyorum.

@vedabusesi: görmüyorsun nasılsa, ben yazıyorum sen yine aldırma. Ben kendi kendime konuşuyorum, kendi kendime cevap veriyorum. Bazen senin ağzından bana cevap yazıyorum, inanır mısın? "Özür dilerim vedabusesi, ben çok geç kaldım" dedirtiyorum sana. Sonra ağlıyorum.

@vedabusesi: iki buçuk yıldır sürgün gibi sana yazıyorum. Sürgün; vatanından koparılmak demek. Benim vatanım sendin. Şimdi sensizliğe sürülmüş, her gece eski evine mektup gönderen bir mahkum gibiyim. Ama sen o evde yoksun artık. O evde Simay var.

@vedabusesi: Sana seni seviyorum demiyorum Araz. Çünkü seni seviyorum demek hafif kalır. Kelimeler yetersiz. Kimse anlamaz benim içimdekini.

@vedabusesi: bizde seni seviyorum denmez, şiir hediye edilir... Çünkü aşk düz yazıyla anlatılamaz. İmgesi, metaforu, kırık dizesi olmalı. Ben sana her gece bir şiir bırakıyorum, okumuyorsun.

@vedabusesi: Ve düştü Özdemir Asaf'ın dilinden aşkın en güzel tarifi, "Sende gördüğümü görecekler diye ödüm kopuyor." Seni öyle güzel görüyorum ki Araz, öyle eşsiz, öyle dokunulmaz... Başkaları da görür, keşfeder, sever diye çok korkuyorum. Oysa onlar çoktan gördü. Ama hiçbiri benim gördüğüm gibi görmüyor. Göremez.

@vedabusesi: bazen merak ediyorum, sen beni hiç fark ettin mi gerçekten? O gün, 2,5 yıl önce, gözlerin bana değdiğinde bir şey hissettin mi? Yoksa sadece kalabalığın içinde sıradan bir yüz müydüm?

·

@vedabusesi: Sevgililer gününe denk gelmiş doğum günün. Ne acı bir tesadüf. Bütün dünya sevdiğine sarılırken, ben sana uzaktan bakıyorum.

@vedabusesi: bugün senin 20. yaş günün ve sen o kızla sarmaş dolaş resim paylaştın. Elim ayağım boşaldı. Önce telefonu kapatıp yatağa attım kendimi. Sonra kalkıp tekrar baktım. Sonra ağladım. Sonra sustum.

@vedabusesi: biliyor musun, artık eskisi kadar canım acımıyor.. Demek ki kalp de nasır tutuyormuş. İnsan alışıyor acıya. İlk başta öldürür zannediyorsun, sonra acıyla yaşamayı öğreniyorsun. Ben iki buçuk yıldır acıyla nefes alıp veriyorum.

@vedabusesi: O kadar çok acı çektim ki senin için, sanırım artık acıyı hissetmiyorum. Hissizleştim. Taş gibiyim. Sadece sana karşı değil, hayata karşı. Gülümsemeyi, sevinmeyi, şaşırmayı unuttum. Sadece yazıyorum.

@vedabusesi: her şeye rağmen iyi ki doğdun Araz'ım.. İyi ki 2,5 yıl önce seni görüp aşık olmuşum. Çektiğim her acıyı sana helal ediyorum. Hakkımı helal ediyorum. Belki de ilk defa böyle bir cümle kuruyorum. Bitti demek bu. Bitti. ❤️

Görüldü ✔️

Derin bir nefes aldı. Ekrana baktı. Yıllar sonra gelen o mavi tik... İşte o an anladı; bazı sonlar, aslında yeni bir başlangıcın ilk adımıydı. Telefonu kapattı, pencereyi açtı. Dışarıda şubat soğuğu vardı ama içerisi ilk defa ısınmaya başlamıştı. ✨