Deniz salı sabahı yedide kapıyı çaldı. Nehir onu beklemiyordu; yediye çeyrek vardı aslında, Nehir saate bakmıştı, kapıyı açarken. Deniz eşikte duruyordu, elinde bir termos, arkasında Ela, okul önlüğüyle, saçları bu sabah örülmemiş, dağınık, bir tokayla toplanmış.

“Ela'nın okulu dokuzda,” dedi Deniz. “Ben onu bırakırım, sonra gelirim. Babanız uyanınca ben burada olurum.”

Nehir ona baktı. Bunu dün akşam konuşmuşlardı, kısaca, duvarın üstünden. Nehir İzmir'e gitmesi gerektiğin