Emir sabah altıda yola çıktı. Saat on birde orada olacağını söylemişti ve yol üç saatti, ama altıda çıktı, çünkü beşte uyanmıştı ve evin içinde bir saat daha kalamazdı.

Kitap yolcu koltuğundaydı. Kese kâğıdının içinde değil artık; kese kâğıdını dün gece atmıştı, buruşmuştu, bir şeyi çalmış gibi taşımanın izini taşıyordu. Kitap çıplaktı, kahverengi kapağıyla, koltuğun derisinin üstünde, bir yolcu gibi. Emir her trafik ışığında ona baktı.

Zarf kitabın içinde değildi.