Pazar sabahı planya çalışmadı.

Pazar günleri hiç çalışmazdı zaten; Nehir bunu biliyordu, ilk haftasından beri. Ama bu sabah, yedide, yedi buçukta, dokuzda, uyanık yatarken, duvarın öbür tarafındaki sessizlik ona başka türlü geldi. Bir sessizlik değil, bir susma gibi. Bir şeyin söylenmeyi beklemesi.

Gece uyumamıştı. Ya da uyumuştu ama uykusu bir uyku değildi; bir koridordu, bir sandalye, bir ekran, gri bir boşluk, bir nokta. Ve bir ses, bir telefonun sehpanın üstünde titreşm