Nehir gece yarısından sonra bir buçukta uyandı. Neden uyandığını bilmeden.

Bir ses değildi. Ya da bir sesin yokluğuydu. Evin içinde bir şey eksikti; Nehir bunu uykusunun dibinden, gözlerini açmadan önce hissetti. Bir ritim. Bir nefes. Babasının horlaması, her gece duvarın öbür tarafından, odasından gelen, bir saatin tıkırtısı gibi düzenli, Nehir'in artık duymadığı ama duymadığında fark ettiği.

Sessizlik.