Kâtibe Hanım'ın fincanı ağustosun yirmi ikisinde bitti.

Nehir onu muro'dan son kez çıkardığında akşamdı. Atölyenin penceresinden ışık yan düşüyordu, turuncu, taban taşlarının üstünde uzun gölgeler. Yedi kat urushi. Yedi hafta. Her katta kutuyu açmış, fincana bakmış, hiçbir şey görmemişti. Koyu bir çizgi. Biraz daha kalın. Biraz daha düz. Ve yine kutuya. Islak bezin üstüne. Kapak.

Sekizinci katta altın.