Kutu üç gün atölyenin rafında durdu. Damla'nın kutusunun yanında. Muro'nun yanında, şimdi boş olan, Kâtibe Hanım'ın fincanı galeriye gittiğinden beri. İki fincan da oradaydı, kutunun önünde, yan yana. Kusursuz ve çatlak.

Nehir her sabah atölyeye girdiğinde rafa baktı. Kutuya. Kapağın ortasındaki deliğe. Bir milim boşluğa, kapağın bir kenarında.

Açmadı.