Ekim geldiğinde babası Nehir'i her gün daha az tanıyordu.

Bir sabah Leyla dedi ona. Bir öğleden sonra Hemşire Hanım. Bir akşam hiçbir şey demedi, sadece baktı, nazik, boş, bir yabancıya bakar gibi, ve Nehir ona yemeğini yedirirken babası teşekkür ederim kızım dedi, çok naziksiniz, ve Nehir mutfağa çıkıp lavabonun başında, musluğu açıp, sesi duyulmasın diye ağladı.

Nörolog İzmir'den gelmişti bir kere, Gönül Hanım'ın bir tanıdığıydı, Cunda'da yazlığı olan, eylülün sonunda, so