Halil Hoca kasımın yirmi üçünde, bir pazar sabahı, gün ağarırken öldü.

Ondan önceki altı hafta yavaş geçti. Berrak gün bir daha gelmedi. Bazı sabahlar babası Nehir'e gülümsedi, bir yabancıya gülümser gibi, nazikçe. Bazı sabahlar hiç gülümsemedi. Konuşması azaldı. Önce cümleler kısaldı, sonra kelimeler. Kasımın başında sadece birkaç kelime kalmıştı: su, soğuk, ışık, ve bir isim, ara sıra, bir fısıltı gibi, Leyla.

Yemeği azaldı. Sonra yemeyi bıraktı. Nehir ona çorba içirmeye