Tarık sabah dokuzu yirmi geçe geldi. Emir onu odasında, kapı açık, masasının arkasında bekledi. Gülay Hanım'a kimseyi bağlamamasını söylemişti. Masanın üstünde, kâğıtların ortasında, çatlaklı fincan duruyordu; içinde bir haftalık kahvenin kurumuş halkası.

Tarık kapıda durdu, Emir'in yüzüne baktı. Bir şey anladı, belli. Ama yüzüne hiçbir şey koymadı.

“Günaydın. Kötü uyumuşsun.”