Lina: Kuzey?

Kuzey: Buradayım.

Lina: Bir şey söyleyeceğim ama kızma.

Kuzey: Söyle.

Lina: Biz bunu yapamayacağız.

Kuzey: Neyi?

Lina: Böyle devam etmeyi.

Kuzey: Daha gitmedim bile.

Lina: Biliyorum.

Kuzey: O zaman neden şimdi söylüyorsun?

Lina: Çünkü gitmeni beklersem daha zor olacak.

Kuzey: Lina…

Lina: Dinle beni.

Kuzey: Dinliyorum.

Lina: Seni beklemek istemiyorum.

Kuzey: Bekleme demiştim zaten.

Lina: Hayır, mesele beklemek değil.

Kuzey: Ne o zaman?

Lina: Seni her gün özleyip, her gün sesini bekleyip, her gece “acaba iyi mi?” diye düşünerek yaşamak istemiyorum.

Kuzey: Ben de böyle olmasını istemiyorum.

Lina: Ama olacak.

Kuzey: Belki alışırız.

Lina: Ben alışmak istemiyorum.

Kuzey: Peki ne istiyorsun?

Lina: Bitirmek istiyorum.

Kuzey: …

Lina: Kuzey?

Kuzey: Buradayım.

Lina: Bir şey söyle.

Kuzey: Söyleyecek bir şey bulamıyorum.

Lina: İlk defa.

Kuzey: Çünkü senden ayrılmak istemiyorum.

Lina: Ben de istemiyorum.

Kuzey: O zaman neden?

Lina: Çünkü bazen istemediğimiz şeyleri yapmak zorunda kalıyoruz.

Kuzey: Ben bunu kabul etmiyorum.

Lina: Etmek zorunda değilsin.

Kuzey: Sen gerçekten bitti diyebiliyor musun?

Lina: Diyemiyorum.

Kuzey: O zaman bitmedi.

Lina: Bitmesini istemediğim için değil.

Kuzey: Neden?

Lina: Seni sevdiğim için.

Kuzey: Bu nasıl bir mantık?

Lina: Bilmiyorum.

Ama seni seviyorum diye her gün korkarak yaşamak istemiyorum.

Kuzey: Ben seni korumak için gidiyorum.

Lina: Biliyorum.

Kuzey: O zaman neden beni bunun için cezalandırıyorsun?

Lina: Seni cezalandırmıyorum.

Kendimi korumaya çalışıyorum.

Kuzey: Benden mi?

Lina: Senden değil.

Seni kaybetme ihtimalinden.

Kuzey: Ya ben seni kaybetmek istemiyorsam?

Lina: O zaman beni affet.

Kuzey: Neyi?

Lina: Seni bırakmak zorunda kaldığım için.

Kuzey: Ben seni bırakmıyorum.

Lina: Ben bırakıyorum.

Kuzey: Lina, yapma.

Lina: Yapmam gerekiyor.

Kuzey: Gerekmiyor.

Lina: Gerekiyor.

Kuzey: Beni hâlâ seviyorsun.

Lina: Evet.

Kuzey: Ben de seni seviyorum.

Lina: Biliyorum.

Kuzey: O zaman ayrılmayalım.

Lina: Keşke bu kadar kolay olsaydı.

Kuzey: Biz üç yıl boyunca kolay şeyler yaşamadık.

Lina: Ama ilk defa birbirimize rağmen bir karar veriyoruz.

Kuzey: Ben senden vazgeçmiyorum.

Lina: Ben de seni sevmekten vazgeçmiyorum.

Kuzey: O zaman bu ayrılık değil.

Lina: Öyle.

Kuzey: Değil.

Lina: Kuzey…

Kuzey: Ne?

Lina: Seni seviyorum.

Kuzey: Ben de seni.

Lina: Ama artık sevgililerin değiliz.

Kuzey: …

Lina: Hoşça kal.

Kuzey: Lina, gitme.

Lina: Gitmem gerekiyor.

Kuzey: Beni böyle bırakma.

Lina: Sen de beni böyle bırakma.

Kuzey: Nasıl?

Lina: Beni hayatından tamamen silme.

Kuzey: Seni nasıl silebilirim?

Lina: Bilmiyorum.

Kuzey: Ben seni silemem.

Lina: O zaman beni unutmaya çalışma.

Kuzey: Unutmayacağım.

Lina: Ben de.

Kuzey: Son bir şey söyleyebilir miyim?

Lina: Söyle.

Kuzey: Eğer bir gün geri dönersem…

Lina: Dön.

Kuzey: Beni bekliyor olma.

Lina: Olmayacağım.

Kuzey: Ama beni tamamen de unutma.

Lina: Unutmayacağım.

Kuzey: Tamam.

Lina: Tamam.

Kuzey: Hoşça kal Lina.

Lina: Hoşça kal Kuzey.

Kuzey: Seni seviyorum.

Lina: Ben de seni.

Lina: Ama artık gitmelisin.

Kuzey: Gidiyorum.

Lina: Kuzey?

Kuzey: Efendim?

Lina: Bu sefer gerçekten git.

Kuzey: Tamam.

Lina: Çünkü kalırsan seni yine seçerim.

Kuzey: …

Lina: Git.

Kuzey: Gidiyorum.

Lina: Tamam.

Kuzey: Telefonu kapatmadan önce bir şey söyle.

Lina: Ne söyleyeyim?

Kuzey: Bilmiyorum.

Lina: Ben de bilmiyorum.

Kuzey: Bana kız.

Lina: Kızgınım.

Kuzey: Daha çok.

Lina: Seni benden daha çok sevdiğin için kızgınım.

Kuzey: Seni kendimden daha az sevdiğimi hiç söylemedim.

Lina: Ama gitmeyi seçtin.

Kuzey: Gitmek zorunda olduğum için.

Lina: Benim için fark etmiyor.

Kuzey: Benim için ediyor.

Lina: Neden?

Kuzey: Çünkü seni bırakmak istemediğimi bilmeni istiyorum.

Lina: Biliyorum.

Kuzey: Gerçekten biliyor musun?

Lina: Evet.

Kuzey: O zaman neden bu kadar acıyor?

Lina: Çünkü bilmek hiçbir şeyi değiştirmiyor.

Kuzey: Haklısın.

Lina: İlk defa bana hak verdin.

Kuzey: Çünkü ilk defa sana karşı çıkacak gücüm yok.

Lina: Kuzey…

Kuzey: Efendim?

Lina: Keşke hiç tanışmasaydık.

Kuzey: Bunu gerçekten düşünüyor musun?

Lina: Hayır.

Kuzey: O zaman neden söyledin?

Lina: Çünkü seni tanımamış olsaydım bugün bu kadar canım yanmazdı.

Kuzey: Ben seni tanıdığım için hiç pişman olmadım.

Lina: Ben de olmadım.

Kuzey: Üç yıl için teşekkür ederim.

Lina: Teşekkür etme.

Kuzey: Neden?

Lina: Sanki her şey bitmiş gibi geliyor.

Kuzey: Belki de bitmiştir.

Lina: Bunu söyleme.

Kuzey: Özür dilerim.

Lina: Hayır.

Kuzey: Ne?

Lina: Bu gece özür dileme.

Kuzey: Neden?

Lina: Çünkü seni affedersem gitmene izin veremem.

Kuzey: Peki ya affetmezsen?

Lina: O zaman da seni unutamam.

Kuzey: Ne yapacağız?

Lina: Hiçbir şey.

Kuzey: Nasıl yani?

Lina: Bu gece hiçbir şey yapmayacağız.

Kuzey: Ya yarın?

Lina: Yarın birbirimizin olmadığı bir hayata başlayacağız.

Kuzey: Çok acımasızsın.

Lina: Değilim.

Sadece ikimizin de daha fazla kırılmasını istemiyorum.

Kuzey: Ben seni kırmak istemedim.

Lina: Biliyorum.

Kuzey: Seni hiç üzmek istemedim.

Lina: Biliyorum.

Kuzey: Seni sevmediğim için gitmiyorum.

Lina: Biliyorum Kuzey.

Kuzey: O zaman neden hâlâ ağlıyorsun?

Lina: Çünkü seni seviyorum.

Kuzey: Ben de seni seviyorum.

Lina: Bunu söyleme artık.

Kuzey: Neden?

Lina: Çünkü her söylediğinde kararımı değiştirmek istiyorum.

Kuzey: Ben de değiştirmek istiyorum.

Lina: Ama değiştirmeyeceğiz.

Kuzey: …

Lina: Değil mi?

Kuzey: Değil.

Lina: Tamam.

Kuzey: Lina?

Lina: Efendim?

Kuzey: Eğer bir gün bana mesaj atarsan…

Lina: Atmam.

Kuzey: Daha ne söyleyeceğimi bile bilmiyorsun.

Lina: Biliyorum.

Kuzey: Nereden biliyorsun?

Lina: Çünkü ben de sana mesaj atmak isteyeceğim.

Kuzey: At.

Lina: Atmayacağım.

Kuzey: Neden?

Lina: Çünkü yeniden başlayamayacağımız bir şeyi yeniden başlatmak istemiyorum.

Kuzey: Ya yeniden başlayabilirsek?

Lina: O zaman zamanı geldiğinde başlarız.

Kuzey: Ya o zaman çok geç olursa?

Lina: O zaman da geç olmuş olur.

Kuzey: Sen gerçekten gidebiliyor musun?

Lina: Hayır.

Kuzey: O zaman gitme.

Lina: Gitmek zorundayım.

Kuzey: Ben de.

Lina: Evet.

Kuzey: Bu son konuşmamız mı?

Lina: Şimdilik.

Kuzey: Şimdilik demen umut veriyor.

Lina: Umut vermiyorum.

Kuzey: Neden?

Lina: Çünkü ben de kendime umut vermek istemiyorum.

Kuzey: Seni çok özleyeceğim.

Lina: Ben seni daha gitmeden özledim.

Kuzey: Lina…

Lina: Git artık.

Kuzey: Tamam.

Lina: Kendine dikkat et.

Kuzey: Sen de.

Lina: Güle güle.

Kuzey: Hoşça kal.

Lina: Hoşça kal Kuzey.

Kuzey: …

Lina: Hâlâ buradasın.

Kuzey: Telefonu kapatamıyorum.

Lina: Ben de.

Kuzey: O zaman üçe kadar sayalım.

Lina: Tamam.

Kuzey: Bir.

Lina: İki.

Kuzey: Üç.

Lina: …

Kuzey: …

Lina: Kapattın mı?

Kuzey: Hayır.

Lina: Ben de.

Kuzey: Şimdi kapatıyorum.

Lina: Tamam.

Kuzey: Seni seviyorum.

Lina: Hoşça kal.

Kuzey: Hoşça kal.

Lina: …

Kuzey: …

Lina: Kuzey?

Kuzey: Efendim?

Lina: Gerçekten git.

Kuzey: Gidiyorum.

Lina: Tamam.

Kuzey: Bu sefer gerçekten.

Lina: Tamam.

Kuzey: İyi geceler.

Lina: İyi geceler.

Kuzey: Seni seviyorum.

Lina: …

Kuzey: Lina?

Lina: Ben de.

Kuzey: …

Lina: Ama artık söyleme.

Kuzey: Tamam.

Lina: Çünkü yarın uyandığımda seni unutmaya çalışacağım.

Kuzey: Ben de.

Lina: İyi geceler Kuzey.

Kuzey: İyi geceler Lina.