"Babanın..." dedim, çıplak omuzlarımdan aşağı süzülen teri umursamadan, titreyen sesimle devam ettim. "...yirmi yıl önce kendi ellerinle öldürdüğünü sandığın adama."

Burak’ın yüzündeki o tehlikeli, şehvet dolu gölgeler saniyeler içinde paramparça oldu. Gözlerindeki karanlık, sanki dibi olmayan bir uçuruma dönüşmüştü. Ellerini belimden yavaşça, sanki dokunduğu yer alev alıyormuş gibi çekti. Bir adım geri gitti. Göğsü hızla inip kalkıyor, nefesleri o loş odada bir fırtına gibi