Turgut'un megafondan yankılanan kelimeleri, zihnimdeki o temiz, masum dünyayı saniyeler içinde un ufak etti. Öğretmen önlüğü, kil lekeli eller, atölyenin huzurlu sessizliği... Hepsi birer yalandı. Ben, sıradan bir hayatı elinden alınmış mağdur bir kız değildim. Ben, o karanlığın tam kalbinde doğmuştum.

Elimdeki silahın ağırlığını hissetmez oldum. Çelik namlu, Burak'ın şahdamarından yavaşça aşağı kaydı. Karanlıkta, onun o dipsiz, gece karası gözlerine bakıyordum.

"Doğru mu?"