O devasa, sessiz salonda annemin sesi zehirli bir sarmaşık gibi boynumuza dolanmıştı. Kolyedeki o küçük, yeşil ışık, her kalp atışında düzenli bir şekilde yanıp sönüyor, kız kardeşimin azalan saniyelerini bir metronom gibi yüzümüze vuruyordu.

Ya Burak, ya Güneş.

Annem beni, hayatımdaki en büyük kabusun tam ortasına, bir cellat olarak yerleştirmişti. Silahı tutan ellerim titremeye başladığında, Burak’ın gözlerindeki o sarsılmaz, dipsiz karanlığa baktım. O benden vazgeçmiş de