Kör edici projektörlerin ışığı zırhlı SUV'un camlarına çarparken, arabanın içindeki o klostrofobik sessizlik, Güneş'in boynunda yanıp sönen o lanet olası kırmızı ışıkla bölünüyordu.

Babam Tarkan, o ağır, kendinden emin adımlarıyla bastonunu çamurlu toprağa vura vura arabamıza doğru yaklaşıyordu. Etrafımızdaki onlarca namlu sadece tek bir emre bakıyordu. Kaçacak hiçbir yerimiz yoktu.

Burak, direksiyonu sıkan ellerini yavaşça gevşetti. Gözlerindeki o dipsiz karanlık, şimdi bu