Bölüm 7 / 45
Camdan Kafes
Arabayı döven yağmur damlaları, ormanın ıssız sessizliğinde patlayan mermiler gibiydi. Elimdeki o eski fotoğrafa bakarken, mideme oturan o buz gibi taşın ağırlığıyla nefes alamıyordum.
"Beni yıllardır izliyorsun..." diye fısıldadım, kelimeler boğazımı yırtarak çıkıyordu. "Neden? Atölyeyi ilk açtığım günden beri mi? Tüm o hayatım, sıradan sandığım o küçük dünyam... Hepsi senin kurduğun bir cam fanus muydu?"
Burak, direksiyondaki ellerini yavaşça çekti. Kanlı gömleği ve sargı
