Ev yeniden sessizleştiğinde ikisi de bir süre kıpırdamadı. Atlas hâlâ Duru’ya sarılı duruyordu. Başını onun boynuna yaslamış, nefesini teninde bırakıyordu. Duru parmaklarını yavaşça saçlarının arasından geçirdi. “Bu kadar gerilme.” Atlas gözlerini kapatıp hafifçe güldü. “Şu an sana bir şey olma ihtimali bile sinirimi bozuyor.” Duru’nun kalbi yine hızlandı. Çünkü Atlas bunu söylerken abartmıyordu. Gerçekten hissediyordu. Duru geri çekilip yüzüne baktı. “Senin şu yoğun hallerin