Azad, verdiğim o gözü kara kararın ağırlığıyla bir süre yüzüme bakakaldı. Arabadan inmek için hamle yaptığım an, büyük ve sıcak elleriyle ellerimi tuttu. O dokunuşla birlikte arabadaki bütün hava birden ağırlaştı.

—“Kabul Ahenk... Tamam, evleneceğiz,” dedi sesi sert ama bir o kadar da çaresiz çıkarken. “Ama bu iş çocuk oyuncağı değil, bunu o kafana sok. Bu yolun geri dönüşü yok. Evet, o konağa adım attığımız an bizi kabul etmek zorunda kalacaklar; çünkü kapıya gelen kadının