Nişan evi hınca hınç doluydu. Herkes bizi büyük bir hürmetle karşıladı. Kalabalığın arasında abimle biraz geride kaldığımızda, kulağıma eğilip kısık bir sesle fısıldadı:

"Seni anlıyorum Ahenk... Rize’yi çok özledim."

Tebessüm edip Helin’i işaret ettim. "Abim, Helin’e sorsan o da Mardin’i özlüyor."